اصلاح طلبان دچار انشقاق شدند

به گزارش سراج24،  بعد از آنکه اصلاح طلبان به ظاهر با صدای واحد در انتخابات شرکت کردند اخبار منتشر شده حکایت از آن دارد این جریان دچار اشنقاق شدیدی در مضوع لیست واحد و سرلیستی تهران شدند. تا جایی که همگان می دانند رئیس شورای اصلاح طلبان از سازوکار لیست انتخاباتی به کنارگذاشته شد و در کنار آن کمیته ای با عنوان ۵+۵+۵ توسط آقایان هاشمی، روحانی و رئیس دولت اصلاحات تشکیل شده است.

از سوی دیگر با شکل گیری فعالیت اصلاح طلبان حزب اعتدال و توسعه با صراحت خروج از لیست اصلاح طلبان را اعلام کرد و حتی شنیده ها حاکی از لیست واحد با علی مطهری و رهروان ولایت دارد. مسئله ای که می تواند به اصلاح طلبان ضربات بیشتری وارد سازد.

برخلاف هیاهوی رسانه ای، اصلاح طلبان از لیستی سخن می گویند که مدعی سهم خواهی نباشند اما انگار این موضوع نتوانست موجب رضایت همه گروه های این جریان را به دنبال داشته باشد. تا جایی که محمد رضا عارف هم نسبت به این موضوع واکنش نشان داد و از همه خواست سهم خواهی نکنند. عارف در جمع حزب اعتماد ملی گفت : « میتوانیم لیستی از نخبگان و برجستگان اصلاح طلب ببندیم. …… اصلاح‌طلبان باید حضور جدی در انتخابات داشته باشند تا اجازه ندهیم مجلس آینده مانع اهداف دولت شود.باید سهم خواهی را کنار بگذاریم. » البته عارف نمی گوید این سهم خواهی توسط کیست اما نوک پیکان اول این سهم خواهی با خروج دولتی ها به سمت  کارگزارانی ها می رود.

البته شنیده ها و اخباری که در تله گرام منتشر شد و هیچگاه هم تکذیب نشد از درگیری احزاب اصلاح طلب به ریاست عارف و کارگزارانی ها به ریاست کرباسچی حکایت دارد.

نکته مهم دیگری که می توان در انتشار لیست اصلاح طلبان مشاهده کرد نا امیدی این جریان از پیگیری های بزرگان اصلاح طلب و اعضای دولت جهت رایزنی ها برای تایید صلاحیت افرادی است که در فرآیند ثبت نام با عنوان رد صلاحیت مواجه شدند تا اینگونه در رقابت با اصولگرایان و لیست علی مطهری و دولتی ها کمتر متحمل شکست باشند.

البته انتشار لیست اصولگرایان نشان داد برخلاف ادعاهای جریان رقیب مبنی بر دیر شکل گیری شورای ائتلاف اصولگرایان اما راستی ها زودتر از اصلاح طلبان به وحدت رسیدند. البته حزب نداهم اعلام کرد به دلیل تایید صلاحیت کاندیداهای این حزب میخواهد لیست جدا دهد.

در تحلیل چرایی رسیدن مشکلات اصلاح طلبان به این موضوعات بایستی به چند نکته توجه کرد:

۱ ) فقدان گفتمان مشخص:

گفتمان اصلاح طلبی بیشتر از آنکه یک گفتمان ثابت و مشخص باشد به دلیل ریشه ی امنیتی تئوریسین های این جریان امنیتی و شناور بوده و اصول ثابت و مشخصی ندارد. اصلاح طلبی بیشتر از آنکه یک گفتمان معلوم و قابل تعریف باشد یک حرکت هیجانی است که از دو خرداد شروعش آغاز شد. مسئله ای که موجب شد بخش قابل توجهی از تعارضات درونی اش به نابودی آن و افول این جریان بینجامد.

۲ ) فاقد رهبری کارآمد:

بر خلاف ادعاهای اصلاح طلبان این حرکت بزرگترین ضربه اش از عدم رهبری کارآمد و به عبارت بهتر نبود رهبری کارآمد می خورد. تا جایی که انشقاق های اخیر و ورود هاشمی به سطح رهبری و تحمل روحانی به عنوان یک غیر اصلاح طلب صدمات قابل توجهی به بدنه ی سیاسی این حرکت وارد ساخته است.

باید دید اصلاح طلبان چگونه می خواهند این انشقاق و جدایی از یک دیگر را حل کنند و آیا سازوکار شورای اصلاح طلبی که قرار است ائتلاف ایجاد کند بقا پیدا میکند یا خیر؟

باید منتظر ماند و دید چه کسی می خواهد مسیر اصلاح طلبی را تعریف نموده و رهبری آن را برعهده بگیرد و در سطوح مختلف جامع هدایت و راهبری کند. موضوعی که پس از فتنه ۸۸ باعث جدایی کامل این حرکت از بدنه ی نظام و گوشه نشینی اصلاح طلبان شد.